ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼, 01 ਅਕਤੂਬਰ 2026: ਸ਼ਿਲਾਲੇਖ ਮੱਧਮ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਮਾਰਤਾਂ ਖਸਤਾ-ਹਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਸਵਾਦ ਪੀੜ੍ਹੀ-ਦਰ-ਪੀੜ੍ਹੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਕੋਲ ਸੁਆਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਿਰਾਸਤ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ। ਬਨਾਰਸ ਦੀ ‘ਮਲਾਈਓ’, ਲਖਨਊ ਦੀ ‘ਚਾਟ’, ਆਗਰਾ ਦਾ ‘ਪੇਠਾ’, ਮਥੁਰਾ ਦਾ ‘ਪੇੜਾ’, ਕਨੌਜ ਦਾ ਗੁਲਾਬ ਜਲ ਅਤੇ ਹਾਥਰਸ ਦੀ ‘ਹੀਂਗ’ ਸਿਰਫ਼ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਜਿਉਂਦੇ-ਜਾਗਦੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਹਨ।
ਹੁਣ ਤੱਕ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਗਲੀਆਂ-ਮੁਹੱਲਿਆਂ, ਮੇਲਿਆਂ ਅਤੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਸਨ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵ ਵਪਾਰ ਦੇ ਮੰਚ ‘ਤੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਵਪਾਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ‘ਚ ‘ਇੱਕ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ-ਇੱਕ ਪਕਵਾਨ’ (ODOC) ਨੂੰ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਯੋਗੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਇੱਕ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ: “ਵਿਰਾਸਤ ਕੋਈ ਬੋਝ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਪੂੰਜੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾ ਪਛੜੇਪਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਆਤਮ-ਨਿਰਭਰਤਾ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ।”
ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ‘ਇੱਕ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ-ਇੱਕ ਉਤਪਾਦ’ (ODOP) ਨਾਲ ਹੋਈ ਸੀ। ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਮੂਲ ਤਰਕ ਬਹੁਤ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਂਡਿੰਗ, ਬਾਜ਼ਾਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਅਤੇ ਨੀਤੀਗਤ ਸਹਿਯੋਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਾਰੀਗਰ ਦਾ ਹੁਨਰ ਇੱਕ ਉਦਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਉਤਪਾਦ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਵਸਤੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ‘ਵੋਕਲ ਫਾਰ ਲੋਕਲ’ (ਸਥਾਨਕ ਲਈ ਆਵਾਜ਼ ਬੁਲੰਦ ਕਰਨ) ਦਾ ਨਾਅਰਾ ਸਾਰੇ 75 ਜ਼ਿਲ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਉੱਦਮੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਹਾਰਕ ਕਾਰਜ-ਯੋਜਨਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਜ-ਯੋਜਨਾ ਰਾਹੀਂ, ਯੂ.ਪੀ. (UP) ਖੁਦ ਨੂੰ ਇੱਕ ਉਤਪਾਦਕ ਅਤੇ ਨਿਰਯਾਤਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵਪਾਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ‘ਚ 90 ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ 600 ਤੋਂ ਵੱਧ ਖਰੀਦਦਾਰਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੀ ਇਸੇ ‘ਵੋਕਲ ਫਾਰ ਲੋਕਲ’ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ODOC ‘ਚ ਵਪਾਰ ਦੀ ਅਥਾਹ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਭਰ ‘ਚ ਅਸਲੀ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਖੁਰਾਕ ਉਤਪਾਦਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਬਾਦੀ, ਭਾਰਤੀ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੀ ਵਧਦੀ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਸਵੀਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਉੱਚ-ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਾਲੇ (ਪ੍ਰੀਮੀਅਮ) ਅਤੇ ਜੈਵਿਕ (ਔਰਗੈਨਿਕ) ਉਤਪਾਦਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਖਪਤਕਾਰਾਂ ਦਾ ਝੁਕਾਅ – ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਕਾਰਕ ODOC ਦੇ ਹੱਕ ‘ਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਖਾੜੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਯੂਰਪ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਅਮਰੀਕਾ ਤੱਕ, ਖਰੀਦਦਾਰ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਸਵਾਦ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਅਸਲੀਅਤ ਅਤੇ ਭਰੋਸਾ ਵੀ ਖਰੀਦਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਯੂ. ਜੇਵਰ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ ਅਤੇ ਐਕਸਪ੍ਰੈਸਵੇਅ ਨੈੱਟਵਰਕ ਵਰਗਾ ਬੁਨਿਆਦੀ ਢਾਂਚਾ ਇਸ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਸਾਬਤ ਹੋਵੇਗਾ। ODOC ਦੀ ਵਪਾਰਕ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ODOP ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਤੋਂ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ GI-ਟੈਗ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਤਪਾਦ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ODOC ਦਾ ਅਸਲ ਪਹਿਲੂ ਆਰਥਿਕ ਅੰਕੜਿਆਂ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਅੱਗੇ ਹੈ। ODOC ਉਸ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਰਾਹ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਹਲਵਾਈ, ਕਿਸਾਨ, ਡੇਅਰੀ ਉਤਪਾਦਕ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਸਹਾਇਤਾ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾ ਉੱਦਮੀ – ਇਹ ਸਭ ਇਸ ਲੜੀ ਦੀਆਂ ਕੜੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲੜੀ ਵਿੱਚ, ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ODOP ਨੇ ਰਵਾਇਤੀ ਪਛਾਣਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੰਗਠਿਤ ਰੂਪ ਅਤੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ – ਜਿਸ ਨਾਲ ਤਾਲੇ, ਗਲੀਚੇ, ਚਿਕਨਕਾਰੀ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਿਲੀ ਹੈ – ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ODOC ਭੋਜਨ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਕ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ। ਇਸ ਪਹਿਲਕਦਮੀ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਸੂਬੇ ਦੇ ਸਾਰੇ 75 ਜ਼ਿਲ੍ਹਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਪਛਾਣ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੰਗਠਿਤ ਭੋਜਨ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇਣਾ ਹੈ।
ਹੁਣ ਤੱਕ, ODOC ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਸਥਾਨਕ ਮੇਲਿਆਂ, ਸੈਲਾਨੀਆਂ ਅਤੇ ਖੇਤਰੀ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਸੀ। UPITS ਨੇ ਇਸ ਸੀਮਾ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਖਰੀਦਦਾਰਾਂ, ਵਪਾਰਕ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀਆਂ, ਫੂਡ ਚੇਨ ਆਪਰੇਟਰਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚੂਨ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵਪਾਰਕ ਖਰੀਦਦਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦਾ ਸਵਾਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕੇ ਵਪਾਰਕ ਮੌਕਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ‘ਸਟ੍ਰੀਟ ਫੂਡ’ (ਗਲੀ-ਮੁਹੱਲੇ ਦੇ ਖਾਣੇ) ਦੀ ਸੀਮਤ ਧਾਰਨਾ ਟੁੱਟਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਹਲਵਾਈ, ਜੋ ਹੁਣ ਤੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਕਸਬੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਗਾਹਕਾਂ ਨੂੰ ਸੇਵਾਵਾਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਉਤਪਾਦ ਦੇ ਖਾੜੀ ਦੇਸ਼ਾਂ, ਯੂਰਪ ਜਾਂ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ‘ਚ ਉੱਦਮਤਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਹੈ।
ਪਰ ਵਿਸ਼ਵ ਬਾਜ਼ਾਰ ‘ਚ, ਸਿਰਫ਼ ਵਧੀਆ ਸੁਆਦ ‘ਤੇ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਉੱਥੇ, ਹਰੇਕ ਉਤਪਾਦ ਨੂੰ ਮਿਆਰੀਕਰਨ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਗੁਣਵੱਤਾ ਦੀ ਇਕਸਾਰਤਾ ਦੇ ਪੈਮਾਨਿਆਂ ‘ਤੇ ਪਰਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ‘ਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਯੂ.ਪੀ. ਸਰਕਾਰ ਅਤੇ MSME ਵਿਭਾਗ ਚਾਰ ਥੰਮ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਇੱਕ ਵਿਆਪਕ ਸਹਾਇਤਾ ਢਾਂਚਾ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪਹਿਲਾ ਥੰਮ੍ਹ ਪੈਕੇਜਿੰਗ ਅਤੇ ‘ਸ਼ੈਲਫ ਲਾਈਫ’ (ਉਤਪਾਦ ਦੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ ਦੀ ਮਿਆਦ) ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ। ਰਵਾਇਤੀ ਮਿਠਾਈਆਂ ਦੇ ਲੰਬੇ ਸਫ਼ਰ ‘ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਲਦੀ ਖਰਾਬ ਹੋਣ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਹੈ। ਸੈਂਟਰਲ ਫੂਡ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀ ਰਿਸਰਚ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ (CFTRI) ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਨਾਲ, ਖੋਜਕਰਤਾ ਅਜਿਹੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਵਿਕਸਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਪ੍ਰੀਜ਼ਰਵੇਟਿਵਜ਼ (ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਰਸਾਇਣਾਂ) ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਤਾਜ਼ਾ ਰੱਖਣ ‘ਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੂਜਾ ਥੰਮ੍ਹ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਮਿਆਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਣੀਕਰਨ ਹੈ। ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ‘ਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਲਈ, ‘ਫੂਡ ਸੇਫਟੀ ਐਂਡ ਸਟੈਂਡਰਡਜ਼ ਅਥਾਰਟੀ ਆਫ ਇੰਡੀਆ’ (FSSAI) ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ HACCP (ਹੈਜ਼ਰਡ ਐਨਾਲਿਸਿਸ ਕ੍ਰਿਟੀਕਲ ਕੰਟਰੋਲ ਪੁਆਇੰਟ), ISO ਪ੍ਰਮਾਣੀਕਰਨ ਅਤੇ ਜੈਵਿਕ (organic) ਜਾਂ GI ਟੈਗਿੰਗ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਥਾਨਕ ਕਾਰੀਗਰਾਂ, ਹਲਵਾਈਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਸੈਸਿੰਗ ਇਕਾਈਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਵਿੱਤੀ ਅਤੇ ਤਕਨੀਕੀ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਖਰੀਦਦਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਭਰੋਸੇ ‘ਤੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪ੍ਰਮਾਣੀਕਰਨ ਦੇ ਆਧਾਰ ‘ਤੇ ਵਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੀਜਾ ਥੰਮ੍ਹ ਬ੍ਰਾਂਡਿੰਗ ਅਤੇ ਡਿਜੀਟਲ ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ ਹੈ। ਅੱਜ ਦਾ ਖਪਤਕਾਰ ਉਤਪਾਦ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਸ ਉਤਪਾਦ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਖਰੀਦਦਾ ਹੈ। QR ਕੋਡ-ਅਧਾਰਤ ਪੈਕੇਜਿੰਗ ਰਾਹੀਂ, ਖਪਤਕਾਰ ਉਤਪਾਦ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਸਮੱਗਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕਤਾ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸਿੱਧੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਚੌਥਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਰਣਾਇਕ ਥੰਮ੍ਹ ਨਿਰਯਾਤ ਸਹਾਇਤਾ ਅਤੇ ਲੌਜਿਸਟਿਕਸ ਹੈ।
ਇਸ ਦੇ ਮੁੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ‘ਚ ਸਰਲ ਨਿਰਯਾਤ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ, ਨਿਰਯਾਤ ਕ੍ਰੈਡਿਟ ਸਬਸਿਡੀਆਂ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੋਲਡ-ਚੇਨ ਬੁਨਿਆਦੀ ਢਾਂਚਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਜੇਵਰ ਹਵਾਈ ਅੱਡਾ ਅਤੇ ਐਕਸਪ੍ਰੈਸਵੇਅ ਨੈੱਟਵਰਕ ਜਲਦੀ ਖਰਾਬ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੋਨੇ ਤੱਕ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸਮੇਂ ‘ਚ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਸੰਭਵ ਬਣਾਉਣਗੇ। ਭੋਜਨ ਨਿਰਯਾਤ ‘ਚ, ਸਮਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਰਮਾਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਬੁਨਿਆਦੀ ਢਾਂਚਾ ਉਸ ਸਰਮਾਏ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਕਰਜ਼ਿਆਂ, ਸਬਸਿਡੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿਖਲਾਈ ਤੱਕ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦਾ ਖਾਣਾ ਇੱਕ ਗਲੋਬਲ ਬ੍ਰਾਂਡ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਸਾਨ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਸੁੱਕੇ ਮੇਵੇ ਸਪਲਾਇਰ, ਹਲਵਾਈ, ਪੈਕੇਜਿੰਗ ਯੂਨਿਟ, ਟਰਾਂਸਪੋਰਟਰ ਅਤੇ ਸੈਰ-ਸਪਾਟੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਲੋਕ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਫਾਇਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਫੂਡ ਟੂਰਿਜ਼ਮ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਖਰੀਦਦਾਰ ਜਾਂ ਸੈਲਾਨੀ ਜੋ ਆਗਰਾ ਦੇ ਪੇਠੇ ਜਾਂ ਬਨਾਰਸ ਦੀ ਲੱਸੀ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ODOC ਰਾਜ ਦੇ ਸੈਰ-ਸਪਾਟਾ ਉਦਯੋਗ ਦਾ ਭਾਈਵਾਲ ਵੀ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। UPITS ‘ਤੇ ODOC ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਪ੍ਰਮੁੱਖਤਾ ਇੱਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ; ਮੰਜ਼ਿਲ ਅਜੇ ਵੀ ਅੱਗੇ ਹੈ। ODOP ਨੇ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਦੇ ਹੁਨਰ ਨੂੰ ਬਾਜ਼ਾਰ ‘ਚ ਲਿਆਂਦਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ODOC ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਵਿਰਾਸਤੀ ਸੁਆਦ ਨੂੰ ਉਹੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣਾ ਹੈ।
Read More: CM ਯੋਗੀ ਆਦਿੱਤਿਆਨਾਥ ਨੇ ਗੋਰਖਪੁਰ ‘ਚ 150 ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ, ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਹੁਕਮ
